Marco Smit kijkt kritisch terug op gemiste kansen: eigen gedrag stond dartscarrière in de weg

Marco Smit heeft openhartig teruggeblikt op een dartscarrière waarin hij naar eigen gevoel meer had kunnen bereiken. De Zuid-Hollander speelde in zijn beste jaren op hoog niveau, versloeg grote Nederlandse namen en gooide zelfs een officiële negendarter, maar zag zijn ontwikkeling uiteindelijk stagneren.

In gesprek met Tim Middelbos voor de podcast Raak steekt Smid daarbij vooral de hand in eigen boezem. Zijn houding in zijn jongere jaren, verkeerde keuzes rondom begeleiding en later ook een zware periode met darritis zorgden ervoor dat zijn loopbaan anders verliep dan hij ooit had gehoopt.

Smit begon al op jonge leeftijd serieus met darts. Via de jeugd in Rotterdam kwam hij terecht op landelijke toernooien. Bij zijn eerste optreden op dat niveau bereikte hij direct de kwartfinale, waarin hij verloor van de latere winnaar Jerry Hendriks.

Later schopte Smit het naar eigen zeggen tot de twaalfde plaats op de Nederlandse ranking. In zijn sterkste periode speelde hij wedstrijden met wedstrijdgemiddelden tussen de 90 en 100.

Ook kruiste hij de degens met spelers die later grote successen zouden boeken. Zo wist hij in zijn jonge jaren onder anderen Michael van Gerwen, Jelle Klaasen en Christian Kist te verslaan. Een van zijn grootste persoonlijke prestaties volgde in de Super League. Daar gooide Smit een officiële negendarter. Na twee keer 180 maakte hij de perfecte leg af via triple 20, triple 19 en dubbel 12.

Juist die sterke periode zorgt achteraf ook voor twijfel over wat mogelijk was geweest. Smit vindt niet dat hij het maximale uit zijn dartscarrière heeft gehaald. Daarbij wijst hij nadrukkelijk naar zijn eigen gedrag. Door zijn snelle ontwikkeling kreeg hij veel zelfvertrouwen, maar volgens Smit sloeg dat soms door. Hij luisterde onvoldoende naar ervaren mensen om hem heen en probeerde tegenstanders ook mentaal uit hun spel te halen.

Sportiviteit en luisteren naar anderen zijn lessen waarvan hij de waarde pas later volledig inzag.

Ook buiten het dartbord maakte Smit naar eigen zeggen niet altijd de juiste keuzes. Hij kwam in aanraking met mensen die hem financieel en sportief wilden begeleiden, maar achteraf had hij kritischer willen kijken naar wie hij om zich heen verzamelde.

Zo vertelt hij over een constructie waarbij een groot gedeelte van zijn gewonnen prijzengeld naar een begeleider ging. Uiteindelijk besloot hij die samenwerking te beëindigen toen de eisen steeds verder gingen en zelfs zijn tijd met zijn gezin onder druk kwam te staan.

Smit probeerde later alsnog stappen richting het professionele circuit te zetten. Daarbij merkte hij hoe belangrijk financiële ondersteuning kan zijn. Zonder voldoende sponsoring was hij tijdens toernooien voortdurend bezig met kosten voor inschrijving, reizen en eten. In plaats van alleen zijn wedstrijd te spelen, rekende hij uit hoeveel prijzengeld nodig was om uit de kosten te komen.

Volgens Smit zorgde dat voor extra druk en maakte het vrijuit darten een stuk moeilijker. Een goede sponsor kan die zorgen deels wegnemen, al blijft er volgens hem ook dan druk bestaan om prestaties te leveren.

Een nog grotere klap volgde toen Smit te maken kreeg met darritis. De problemen begonnen tijdens een competitiewedstrijd waarin hij op 170 stond. Na twee triples 20 blokkeerde zijn worp volledig en lukte het hem minutenlang niet om zijn laatste pijl normaal los te laten.

Vanaf dat moment bleef de hapering terugkomen. Smit legde de competitie tijdelijk stil en zocht naar een manier om zijn natuurlijke worp terug te krijgen. Daarbij ging hij extreem terug naar de basis. Hij oefende met propjes papier en gooide zelfs lange tijd alleen met een shaft en flight, zonder barrel.

Na ongeveer zeven maanden verdwenen de klachten. De aanpak werkte voor hem, maar Smit benadrukt dat darritis bij iedere darter anders kan zijn en dat er geen simpele oplossing bestaat.

De periode rondom darritis viel samen met een bredere terugval. Waar Smit vroeger geregeld tussen de 90 en 100 gemiddeld speelde, zakte zijn niveau op een gegeven moment richting de 60 en 70.

Inmiddels ziet hij verbetering. Wedstrijdgemiddelden rond de 80 komen weer vaker voor en incidenteel zijn er uitschieters richting de 90. Smit traint nog altijd regelmatig, maar speelt minder competitie en lokale toernooien dan vroeger. Ook zijn gezin en gebeurtenissen in zijn privéleven hebben ervoor gezorgd dat darts een periode minder centraal stond.

Stoppen heeft hij serieus overwogen. Toch bleef het gevoel aanwezig dat hij nog altijd beter kan dan hij de afgelopen jaren heeft laten zien.

Een terugkeer naar zijn absolute topniveau is geen eenvoudige opgave. Smit ziet bovendien dat het algemene niveau in het darts de afgelopen jaren enorm is gestegen. Dat verandert zijn ambitie echter niet volledig. Hij wil weer vaker toernooien gaan spelen en hoopt opnieuw aansluiting te vinden bij het hogere amateurniveau.

Zijn belangrijkste les na tientallen jaren aan het bord is inmiddels duidelijk: talent alleen is niet voldoende. Goede begeleiding, de juiste mensen om je heen, plezier in het spel en de bereidheid om naar advies te luisteren kunnen volgens Smit minstens zo belangrijk zijn.

Zijn eigen loopbaan is daar voor hem het duidelijkste voorbeeld van.

Bron: Podcast Raak van Tim Middelbos – gesprek met Marco Smit.