World Cup of Darts 2026: waarom Oranje de finale kan halen, maar Engeland favoriet blijft

Donderdag 11 juni gaat in de Eissporthalle in Frankfurt de World Cup of Darts van start. Vier dagen lang draait alles om koppels, chemie en druk, in een toernooi dat net iets grilliger is dan de grote individuele majors. Alle ogen zijn op Engeland gericht, maar juist daardoor ligt er ruimte voor een land dat als team meteen in het ritme komt. En als er één land is dat met de juiste energie afreist, dan is het Nederland.

Want kijk eens naar de afgelopen dagen. Vorig weekend won Michael van Gerwen in Kopenhagen de Nordic Darts Masters, in de finale nota bene tegen Luke Humphries, de halve Engelse ploeg dus. Het is al zijn tweede World Series-titel van 2026, na eerder de Bahrain Darts Masters. En naast hem staat Gian van Veen, die in januari de WK-finale haalde en op 12 juni, middenin dit toernooi, 24 wordt. Oranje arriveert kortom als een serieuze uitdager, niet als hoopvolle outsider.

De opzet is bekend: veertig landen, de top vier vrijgesteld van de groepsfase, en élke wedstrijd in koppelformat. Dat maakt de World Cup een apart beestje. Niet alleen de vorm van twee spelers telt, maar vooral hoe snel een duo de juiste rolverdeling vindt. In de groepsfase gaat het om best-of-seven (eerst bij vier legs), vanaf de laatste zestien loopt dat op naar best-of-fifteen, en de finale gaat over maximaal negentien legs.

Nederland is als tweede geplaatst en stroomt pas zaterdag in. Een voordeel, twee dagen rust, maar er schuilt ook een valkuil in. De landen uit de groepsfase hebben dan al twee wedstrijden in de armen en zitten direct in hun toernooiritme, terwijl Van Gerwen en Van Veen koud aan de oche verschijnen. Vorig jaar bleek nog maar eens hoe snel een favoriet in dit format onderuit kan gaan: Engeland vloog er in eigen voorbeschouwingen als topfavoriet uit, maar verloor in de laatste zestien van gastland Duitsland.

De markt en de voorbeschouwingen zijn opvallend eensgezind: Engeland is torenhoog favoriet met Luke Littler en Luke Humphries, en Nederland staat daar als eerste achtervolger genoteerd. Dat is logisch. Littler en Humphries zijn de nummers één en twee van de wereld en hebben individueel simpelweg meer pure klasse dan welk ander koppel ook.

Tegelijk hangt er druk op die combinatie. De vroege uitschakeling van vorig jaar in Frankfurt is nog niet vergeten, en juist Humphries gaf na zijn verloren Nordic-finale toe dat hij snakt naar een titel. De vraag is dus niet óf Engeland goed genoeg is, maar of het duo deze keer wél als team voor de dag komt.

Nederland heeft op papier minder explosieve status, maar wel de betere balans. Van Gerwen brengt ervaring, présence en bewezen World Cup-gewicht mee, én verse vorm. Van Veen is allang geen talent meer, maar een speler uit de absolute top: WK-finalist, Nederlands nummer 1 en derde van de wereld. Het is een nieuw koppel, en die chemie moet zich nog bewijzen, maar als Oranje in de dubbels meteen lekker wegstart, vind ik Nederland de ploeg die Engeland het meeste pijn kan doen.

De afmelding van Price heeft het hele krachtenveld verschoven. Wales verloor niet alleen een van de gevaarlijkste spelers van het circuit, maar ook een koppel dat in dit toernooi al twee keer goud pakte (2020 en 2023). Price maakte zichzelf onbeschikbaar en wees naast rust en tijd met zijn gezin ook op zijn gezondheid, waar hij naar eigen zeggen "niet op een goede plek" zit.

Daardoor moet Jonny Clayton het nu doen met Nick Kenny. Clayton is met zijn 51 jaar nog altijd een topper en tweevoudig World Cup-winnaar; Kenny (33, wereldranglijst rond de 60) maakt zijn World Cup-debuut na de afzegging van Price. Wales blijft favoriet in groep C tegen Litouwen en Thailand, maar de aura van topfavoriet is verdwenen. Kenny liet zelf al weten dat hij misschien niet het niveau van Price haalt, maar zeker "geen kneus" is. Die bravoure past bij het toernooi, nu moet het op het podium nog blijken.

Northern Ireland begint als titelverdediger opnieuw met Josh Rock en Daryl Gurney, het duo dat vorig jaar Wales in een 10-9-thriller versloeg. Minder glamour dan Engeland, maar bewezen koppeldarts, en dus opnieuw gevaarlijk.

Gastland Duitsland is ook serieus te nemen. Martin Schindler en Ricardo Pietreczko krijgen weer het thuispubliek achter zich, en vorig jaar reikten ze als verrassing tot de halve finales. België met Mike De Decker en Dimitri Van den Bergh blijft eveneens interessant, terwijl Polen in meerdere voorspellingen wordt genoemd als ploeg die stilletjes ver kan komen.

Mijn gevoel zegt dat Nederland deze World Cup een heel eind komt. De combinatie Van Gerwen-Van Veen heeft meer balans dan veel andere toplanden: ervaring, scorend vermogen en genoeg klasse op de dubbels om in dit format direct toe te slaan. De route via de laatste zestien blijft verraderlijk, maar Oranje heeft alles in huis om minimaal de halve finales te halen, en wat mij betreft de finale.

Toch komt mijn hoofd telkens uit bij Engeland als toernooiwinnaar. Littler en Humphries zijn simpelweg de twee sterkste losse spelers van het veld, en de teleurstelling van vorig jaar kan hen juist scherper maken. Mijn finalegevoel: Engeland – Nederland, met Oranje als grootste uitdager en Wales door het wegvallen van Price net een stap daarachter.

Donderdag 11 juni (avondsessie)
Duitsland – Filipijnen
België – Hongkong
Ierland – Singapore
Polen – Portugal
Zweden – Zuid-Afrika
Letland – Italië
Wales – Litouwen
Tsjechië – India
Kroatië – Japan
Finland – Noorwegen
Oostenrijk – China
Australië – Verenigde Staten

Vrijdag 12 juni Middag:
verliezers van donderdag tegen het derde land uit de groep. Avond: winnaars van donderdag tegen het derde land uit de groep. Daarna volgt de loting voor de laatste zestien.

Zaterdag 13 juni
Laatste zestien, met instroom van Engeland, Nederland, Northern Ireland en Schotland.

Zondag 14 juni
Kwartfinales, halve finales en finale in Frankfurt.