Van Duijvenbode denkt aan zoontje tijdens thriller tegen Anderson: ‘Ik kon hem niet teleurstellen’

Dirk van Duijvenbode heeft na zijn overwinning op Gary Anderson openhartig verteld over de zenuwen tijdens de kwartfinale van de World Matchplay. De Nederlander zag een ruime voorsprong bijna verdwijnen, maar hield uiteindelijk stand en won met 16-13.

In de spannendste fase dacht Van Duijvenbode aan zijn jonge zoontje. Die vertelt hem regelmatig dat hij buikpijn krijgt wanneer zijn vader voor een toernooi van huis vertrekt. Juist dat beeld hielp ‘Aubergenius’ om zichzelf opnieuw op te laden.

Van Duijvenbode speelde lange tijd een sterke wedstrijd en bouwde een ruime voorsprong op. In de eerste vier sessies had hij naar eigen zeggen zelfs nog meer afstand kunnen nemen. “Ik denk dat mijn eerste vier sessies heel goed waren”, vertelde Van Duijvenbode tijdens het persmoment. “Ik had voor de laatste pauze misschien nog twee of drie legs meer kunnen winnen.”

Anderson kwam daarna echter steeds beter in de wedstrijd. Van Duijvenbode zag de Schot de ene triple na de andere raken en begon steeds meer spanning te voelen. “Op een gegeven moment was ik heel nerveus. Hij bleef maar triples raken. In mijn hoofd dacht ik: stop alsjeblieft, ik ben zenuwachtig en wil deze wedstrijd winnen. Geef mij gewoon één leg.”

Anderson deed dat niet. De voormalig wereldkampioen bleef druk zetten en bracht de achterstand steeds verder terug.

Van Duijvenbode bleef zichzelf voorhouden dat er vanzelf een goede leg zou komen. “Ik stond zo ver voor dat ik dacht: op een gegeven moment gooi ik op mijn eigen leg wel een twaalf- of vijftien-darter. Ik bleef geloven dat dit zou gebeuren.”

Toch werd het steeds moeilijker naarmate Anderson dichterbij kwam. “Hoe dichter hij kwam, hoe zwaarder het werd. Op een gegeven moment dacht ik: nu moet het gebeuren.”

Van Duijvenbode voelde de spanning zelfs fysiek. “Ik had pijn in mijn buik van de zenuwen. Toen dacht ik aan mijn zoontje. Iedere keer wanneer ik wegga, zegt hij: papa, ik heb buikpijn. Hij vindt het niet leuk als ik weg ben.”

Het gevoel van zijn zoontje gaf Van Duijvenbode extra kracht tijdens een belangrijke fase van de wedstrijd. “Ik dacht: ik voel nu dezelfde pijn als hij en ik kan hem niet teleurstellen. Ik dacht alleen maar aan mijn jongen.”

Volgens de Nederlander volgde daarna zijn beste fase van de partij. “Dat was waarschijnlijk de beste sessie van mijn wedstrijd. Daarna kwam ik terug van de pauze en begon Gary weer heel goed te spelen.”

Van Duijvenbode moest in de slotfase opnieuw alles geven. Met scores van 134, 180 en opnieuw 134 zette hij zichzelf uiteindelijk in een uitstekende positie om de wedstrijd af te maken. “Ik dacht na die eerste 134: dit is hem. Daarna volgden 134, 180 en 134. Toen wist ik dat dit het moment moest zijn.”

Van Duijvenbode liet na negen pijlen nog 53 over, maar wist de wedstrijd niet direct te beslissen. Daardoor vreesde hij nog één laatste grote finish van Anderson. “Ik dacht: na zijn 154 krijg ik straks ook nog een 161 tegen. Gelukkig gebeurde dat niet.” Daarna wachtte dubbel 10, niet bepaald de favoriete dubbel van de Nederlander. “Dubbel 10 is waarschijnlijk mijn slechtste dubbel. Ik was gewoon ontzettend blij dat hij erin ging.”

De comeback van Anderson bracht ook het publiek in de Empress Ballroom nadrukkelijk in beweging. “Ik denk niet dat het publiek een hekel aan mij heeft, maar ze vinden Gary veel leuker. Dat voel je natuurlijk.”

Van Duijvenbode erkende dat de sfeer invloed had op zijn spel. “Ik zou liegen als ik zeg dat het niets met je doet. Door alle spanning mis je soms dubbels. Dan moet je jezelf opnieuw bij elkaar rapen en alleen naar de stand kijken.” Hij hield zichzelf voor dat hij ondanks de opleving van Anderson nog altijd een ruime marge had. “Ik dacht: het kan 14-10 worden, maar daarna moet ik naar 15. Toen ik op 15 stond, hoefde ik er nog maar één van vijf te winnen.”

Van Duijvenbode vertelde na afloop ook hoe zwaar hij het vindt om lang van huis te zijn. Zijn jonge kinderen zijn nog te klein om mee te nemen naar grote toernooien. “Ik mis mijn kinderen. Natuurlijk kan ik klagen dat ik mijn familie niet zie, maar uiteindelijk ben ik hier ook aan het werk.”

Thuis wordt daar volgens hem op een eenvoudige manier naar gekeken. “Ik belde mijn zoontje en dochtertje. Dan zeggen we: papa moet werken en als papa wint, kunnen we ijsjes kopen.” Voor Van Duijvenbode draait het succes niet alleen om prijzengeld. “Het geld interesseert mij niet. Ik wil het goed doen voor mijn gezin. Het is soms moeilijk om zo lang weg te zijn, maar ik wil hen ook niet meenemen zolang ze nog zo jong zijn. Dan zou ik mijn focus verliezen.”

Met de overwinning op Anderson bereikte Van Duijvenbode voor het eerst de halve finales van de World Matchplay.

Dirk van Duijvenbode – Gary Anderson 16-13