Column: Ally Pally wacht op een nieuwe koning – Het WK waarin alles samenkomt

Er zijn sporttoernooien die ieder jaar terugkeren. En er zijn sporttoernooien waar een heel jaar naartoe wordt geleefd. Het PDC World Darts Championship behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.

Wanneer in december de deuren van Alexandra Palace opengaan, verandert de dartswereld opnieuw in een wereld waarin alles mogelijk lijkt. De kerstverlichting brandt, de verkleedpartijen worden steeds uitbundiger en duizenden fans maken zich op voor weken vol spanning, sensatie en onverwachte wendingen.

Maar achter alle gezelligheid schuilt een keiharde werkelijkheid. Want in Ally Pally draait het uiteindelijk maar om één ding: overleven.

Van 11 december tot en met 3 januari staat de dartswereld opnieuw stil wanneer 128 spelers beginnen aan hun jacht op de belangrijkste titel die de sport te bieden heeft. Slechts één van hen mag uiteindelijk de trofee omhooghouden.

En dit jaar voelt dat misschien wel interessanter dan ooit.

Een nieuwe generatie klopt niet langer op de deur
Jarenlang was het wereldkampioenschap het domein van gevestigde namen. Phil Taylor bepaalde jarenlang de wetten. Raymond van Barneveld doorbrak de Engelse hegemonie. Michael van Gerwen nam vervolgens het stokje over en groeide uit tot het gezicht van een nieuwe periode van Nederlandse dominantie.

Maar de tijden veranderen.

Luke Littler heeft inmiddels bewezen dat zijn doorbraak geen tijdelijk sprookje was. De Engelsman is wereldkampioen, recordbreker en een speler die op jonge leeftijd al gewend is geraakt aan de grootste podia. Zijn spel oogt soms zo vanzelfsprekend dat je bijna vergeet hoe uitzonderlijk het is.

En toch is hij niet alleen.

Luke Humphries blijft een speler die je nooit zomaar kunt afschrijven. Misschien minder explosief in de manier waarop hij wedstrijden naar zich toe trekt, maar juist daardoor zo gevaarlijk. Humphries weet wat er nodig is om een wereldtitel te winnen en heeft bewezen dat hij onder de grootste druk overeind kan blijven.

En dan is er Gian van Veen.

De Nederlander heeft zich inmiddels definitief tussen de wereldtop genesteld. Zijn finaleplaats op het vorige wereldkampioenschap was geen toevallige uitschieter, maar het bewijs van een ontwikkeling die al langer zichtbaar was.

Van Veen is niet langer de talentvolle Nederlander die misschien ooit een grote prijs kan winnen.

Hij is een speler die er daadwerkelijk om komt strijden.

Het bijzondere aan deze periode is dat er geen vanzelfsprekende opvolger bestaat.

Littler heeft de jeugd, het zelfvertrouwen en het scorend vermogen. Humphries heeft de ervaring en de stabiliteit. Van Veen heeft de ontwikkeling doorgemaakt van belofte naar serieuze titelkandidaat.

En ondertussen blijft Michael van Gerwen een naam waarmee iedere tegenstander rekening moet houden. Natuurlijk zijn er meer spelers die zich in deze discussie willen mengen. Denk aan Gerwyn Price, Stephen Bunting, Jonny Clayton en de altijd gevaarlijke Gary Anderson. Het WK is immers geen toernooi waarin de wereldranglijst automatisch bepaalt wie er op 3 januari nog staat.

Dat maakt het juist zo mooi.

Een speler kan maandenlang uitstekend presteren en toch in één avond tegen een tegenstander aanlopen die boven zichzelf uitstijgt. Eén slechte set, een paar gemiste dubbels of een tegenstander die op het juiste moment een wedstrijd van zijn leven speelt.

En plotseling ligt de weg naar de wereldtitel volledig open.

Alsof de sportieve ontwikkelingen nog niet genoeg reden zijn om naar december uit te kijken, krijgt ook het decor een bijzondere verandering.

Voor het eerst verhuist het wereldkampioenschap naar de Great Hall van Alexandra Palace. Een grotere zaal, meer publiek en opnieuw een nieuwe dimensie voor het grootste dartsfeest van het jaar.

Toch blijft de magie hetzelfde.

Het zijn niet alleen de 180'ers die Ally Pally bijzonder maken. Het zijn de momenten waarop een onbekende qualifier plotseling een favoriet uitschakelt. De emoties na een beslissende dubbel. De stilte vlak voordat een speler zijn laatste pijl gooit.

En natuurlijk het publiek.

Want geen enkel ander dartspodium heeft dezelfde combinatie van sportieve spanning en pure chaos. De ene avond is het een kolkende feesttent. De volgende avond verandert dezelfde zaal in een plek waar iedere gemiste dubbel met een collectieve zucht wordt ontvangen.

Dat is de charme van dit wereldkampioenschap.

Voor Nederland wordt het opnieuw een interessant wereldkampioenschap.

Met Van Veen als een van de namen die serieus naar de wereldtitel mogen kijken, is er reden genoeg om met belangstelling naar de Nederlandse inbreng te kijken. Maar ook Van Gerwen zal willen laten zien dat zijn tijd aan de absolute top nog niet definitief voorbij is.

En wie weet welke andere Nederlander zich tijdens het toernooi ontpopt tot verrassing?

Want juist dat is iets wat het WK zo bijzonder maakt. Je hoeft niet vooraf tot de absolute wereldtop te behoren om in december geschiedenis te schrijven.

Aan de andere kant staat Engeland, met Littler en Humphries als prominente vertegenwoordigers van een generatie die de sport momenteel mede vormgeeft.

Nederland tegen Engeland blijft daardoor een verhaal dat zichzelf steeds opnieuw schrijft.

Niet alleen vanwege de nationale trots, maar ook omdat er steeds meer persoonlijke rivaliteiten ontstaan. Spelers die elkaar op grote podia treffen, elkaars grenzen opzoeken en weten dat een overwinning op het wereldkampioenschap net iets meer betekent dan een gewone overwinning.

Misschien is dat wel de grootste aantrekkingskracht van het WK darts.

Je kunt een heel seizoen bouwen aan je reputatie, prijzen verzamelen en indruk maken op de internationale podia. Maar in Alexandra Palace begint iedereen uiteindelijk opnieuw aan een bijzonder hoofdstuk.

De favorieten dragen de druk. De outsiders ruiken hun kans. De gevestigde namen willen bewijzen dat ze nog altijd meetellen en de nieuwe generatie wil laten zien dat de toekomst inmiddels begonnen is.

En ergens tussen al die verhalen staat die ene trofee te wachten.

Wie wordt de speler die op 3 januari de laatste pijl raakt? Wordt Littler de eerste speler sinds Phil Taylor die drie PDC-wereldtitels op rij verovert? Slaat Humphries opnieuw toe? Schrijft Van Veen Nederlandse dartsgeschiedenis? Of krijgen we een verrassende naam die zich voor altijd in de geschiedenisboeken speelt?

Dat zijn de vragen die de komende weken steeds dichterbij komen.

Want één ding weten we inmiddels zeker: in Ally Pally is niets vanzelfsprekend.

De favoriet kan vallen. De underdog kan opstaan. En een wedstrijd die al verloren lijkt, kan met drie pijlen volledig kantelen.

Dat is het WK darts.

Geen gewoon toernooi. Geen gewone finale. Maar drie weken waarin een heel dartsseizoen samenkomt en waarin één speler de kans krijgt om zijn naam voor altijd aan de sport te verbinden.

De troon staat klaar.

Nu is het alleen nog de vraag wie hem durft te bestijgen.